Schuld & Genade

Wat losse gedachten over genade en schuld:

Jezus zegt: Heb je vijanden lief (mt 5). Paulus zegt: God bewees ons zijn liefde doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren (Rom 5), en even later: (toen) we nog Gods vijanden waren. Zó groot is Gods liefde en genade. Hij laat zijn zon immers opgaan over goede en slechte mensen en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Die genade mogen we aan elkaar doorgeven.

Jezus deelt zijn liefde uit aan iedereen, zo groot is zijn Genade!

Jezus’ offer was niet zozeer nodig voor God, genoegdoening, maar voor óns: wij zijn altijd maar weer op zoek naar de schuldige. En klagen ook vaak onszelf aan. Of we veroordelen anderen, om er zelf beter af te komen. Het is alsof Jezus zegt: blame it all on me. Zodat de schuldspiraal eindelijk doorbroken kan worden.

Jezus’ offer was niet de betaling van een rekening, maar een militair offer: Hij kroop als het ware ín het Beest, de Vijand, de wet, de dood, de vloek of hoe je het ook wilt benoemen, en versloeg die van binnen uit. Als een paard van Troje.

‘Als je vanuit genade leeft, wíl je niet eens meer zondigen, dan hou je daar vanzelf mee op’: dat is een bekende gedachte. Van nature heb ik daar moeite mee, gaat het echt vanzelf? Is Jezus dan net een dikke spons: er kan nog meer zonde bij? Als je zo leeft, dan gebeurt er toch niks met je? Zo van: God houdt van mij? o, ok, en ik hoef daar niks voor te doen? prima, en je leeft weer verder. Werkt dit niet pas als je echt in de gaten hebt hoe hard je God nodig hebt: dus hoe groot je ‘ellende’ is?

Nog een bekende: ‘Waaruit kent u uw ellende? Uit de wet van God.’ En wat te denken van de volgorde Ellende-verlossing-dankbaarheid? Ik heb een sterke voorkeur voor Verlossing (=Liefde/Genade)-ellende-dankbaarheid. Eigenlijk begínt het met Gods liefde en genade. In de klassieke volgorde blijft de nadruk liggen op mijn zonden, en Jezus’ plaatsvervangende straf. De rekening vereffend, op nul-niveau. Terwijl God zoveel meer voor ons heeft: de rijkdom van zijn genade! Hij hield al van ons toen wij nog zondaren waren. Hij daalde af, werd mens, en gaf zijn eigen leven, omdat Hij van ons houdt. zonder voorwaarde van bv. bekering, of wat dan ook. De vraag is vervolgens: waarom had ik dat nodig dan? Zo leer je je ellende kennen (de rijkdom van Jezus’ leven vergeleken met je eigen zwakheid, falen; maar meer nog: de noodzaak van Jezus sterven). Dus wat mij betreft wordt het: Waaruit leert u uw ellende kennen? Door het kruis van Jezus! Dat is de plek waar je tegelijk Gods liefde ontmoet.

Ik las onlangs het boek “Genade, wat een wonder” van Philip Yancey. Hij schetst een aantrekkelijk visioen van de kerk: de kerk als ‘vrijplaats van genade in een wereld die geen genade kent’. Hij schrijft liefdevol over vergeving – óók als de ander geen vergeving vraagt – als een tegennatuurlijke, tegen de borst stuitende daad, om de keten van genadeloosheid te doorbreken. Over genade die niet verdiend kan worden, omdat-ie gratis is. Ik vroeg me af: waarom hebben we zo vaak moeite om genade te schenken aan mensen die in bepaalde (ernstige) zonden leven? Is het misschien ons gevoel: “het is niet eerlijk, ik doe zó mijn best om goed te leven, zij verdienen niet dezelfde genade als ik…”? Als dat zo is, dan heb ik de genade zelf nog niet ontvangen, dan denk ik blijkbaar nog steeds dat ik die kan verdienen… (ef 2:8-9)?

Hoe groot is Gods genade? waar ligt de grens? is Zijn genade groot genoeg voor de massamoorden van Hitler, Stalin en Mao? Ja, ik geloof van wel. Gods genade is er voor iedereen. En Zijn genade kent geen grens in omvang. Maar Yancey laat wel zien dat er één voorwaarde is: je moet genade ontvangen. Treffend voorbeeld: een vriend van Yancey bedroog zijn vrouw -die van niets wist- en wilde van haar scheiden. Hij vroeg: ‘Zal God me die zonde (die hij nog moest doen) vergeven?’ Yancey: om genade te ontvangen moet je berouw hebben over je zonde, er afstand van doen. Dat betekent: erkennen dat je de genade nodig hebt, erom vragen, en je handen open houden. Voor wie dat doet is geen zonde te groot voor Gods genade.

Genadepreek 2

Zoals beloofd: de tweede genadepreek van Aart de Goede. Hij is voorganger in onze gemeente De Schuilplaats, en is gegrepen door het begrip ‘Genade’: wat betekent het nou eigenlijk? Welke lagen zijn er allemaal te ontdekken? Hoe diep is Gods genade voor ons?

Jezus gaf zijn leven aan het kruis. Daardoor is álles volbracht. We hoeven Zijn genade-gaven alleen nog maar te ontvangen.

22 Maart: Alles is volbracht. In Marcus 5:34 vindt de bloed vloeiende vrouw genezing. Jezus zegt: “Uw geloof heeft u gered.” Dit soort teksten zijn aanleiding voor sommigen om te zeggen: als je geen genezing vindt, is je geloof niet groot genoeg. Of subtieler: God kan je genezen, aan  Hem ligt het niet… Dus aan wie dan wel? juist: aan jou, jouw schuld! Gevolg: je gaat nog harder bidden, vasten, heel hard je best doen voor genezing, voor doorbraak, bevrijding…

Maar: als er geen verhoring komt, dan is er niets mis met jou! Als je in Christus bent, dan bén je een kind van God (Gal 4:4-7). Het gaat niet om ónze offers, maar om Jezus’offer. Iedere genezing, verhoring, bevrijding of doorbraak is GENADE, een gave van God. Ook geloof (in wonderen) is een gave, die moet je, nou ja: mág je ontvangen. Geloof in: “Alles is volbracht aan het kruis.” Jezus is de voleinder van het geloof: Hij heeft ook ons geloof volbracht. Je kunt je genezing niet zelf bewerkstelligen, ook niet een klein beetje. Je hebt er niet méér geloof voor nodig, dan Jezus aan het kruis te ontvangen.

Maar hoe ontvang je dan geloof? Geloof komt door het horen van het Woord van Jezus (Rom 10:17). De bloed vloeiende vrouw uit Marcus 5 had gehoord over Jezus, en wist: bij Hem moet ik zijn voor mijn genezing! Zij brak trouwens de (Joodse) wet, door als onreine zich tussen de mensen te begeven, én Jezus aan te raken. Maar zij leefde niet uit de wet, maar uit genade. Zij pákt de genade. En Jezus zegt: “groot is uw geloof.”

Ook al komen de doorbraken niet in je leven, dan nog leef je uit de genade van Jezus Christus. En als je echt leeft vanuit Zijn liefde en genade, wat Hij voor je heeft gedaan, dan ga je vanzelf minder zondigen. Dan wíl je die dingen helemaal niet meer doen. Leven uit genade: Zijn genade(gaven) ontvangen. “Dank u wel, dat U mij geloof geeft, en vrijheid, en genezing; dank voor uw genade, en liefde, dat alles is volbracht.”

Als je zegt: ‘Ik ben een zondaar’, dan doe je Jezus’ offer tekort. God zegt: je bent rechtvaardig, volmaakt, heilig, mijn Zoon, geliefde. Zo denkt God over mij, door het offer van Jezus.

Luister deze preek hier, of download direct.

Voor alle duidelijkheid: bovenstaande is dus een samenvatting van de preek. Ik heb er zelf hier en daar nog wel wat vragen en opmerkingen bij. Daar kom ik nog op terug.

Genadepreken

“De laatste 2 maanden ben ik gegrepen door het begrip genade“. Maak van die 2 een 6, en het zouden mijn woorden kunnen zijn. Maar in dit geval waren het de woorden van Aart, onze voorganger. Hij sprak vandaag – en twee weken geleden óók al – over genade, en ik werd er erg enthousiast over!

De priester richt zijn aandacht niet op de zondaar, maar op het offerlam.

6 maart: Jezus het volmaakte offerlam. Twee dingen vallen op rond offers in het oude testament: 1. alleen een volmaakt offerdier kon een onrechtvaardige rechtvaardigen; en 2. de priester richtte zich voor zijn onderzoek NIET op de zondaar, maar op het offerdier.

Stel je voor: voor elke zonde die je deed moest je een offer brengen. Steeds weer moest je bij wijze van spreken met een lammetje onder je arm de straat door, en iedereen kon zien dat je weer wat op je kerfstok had. Dan kwam je bij de priester, vol berouw. Je schaamde je, en wilde dat tonen, zoals de verloren zoon: ‘Vader ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u…’ Je vroeg je af of je berouw wel diep genoeg was, en of de priester je offer zou aannemen. Moest je misschien eerst met hem het zondaarsgebed bidden? Je kleren scheuren? As op je hoofd? Op je knieen biddend de trap op?

Dan de verrassing: de priester pakt je lammetje, en gaat niet jouw berouw onderzoeken op echtheid, maar kijkt het lammetje heel nauwkeurig na, of het wel volmaakt is. Elke schram, snee, botbreuk of welke afwijking dan ook zou reden zijn om je terug naar huis te sturen. Maar was het lammetje volmaakt, dan nam hij het offer aan. De les: Blijf niet hangen in je schuldgevoel! Ook de verloren zoon krijgt niet eens de kans om te zeggen wat hij wilde zeggen, maar de Vader ontvangt hem met open armen. Hij rent hem zelfs tegemoet! Er is GENADE, wat je ook gedaan hebt: ín JEZUS, het volmaakte offerlam. Dus richt je – als je gezondigd hebt – niet op jezelf, op je eigen schuldgevoel, maar richt je op Jezus. Dank Hem voor zijn genade, en ontvang zijn liefde.

Ons gevoel zegt: moet er dan geen straf zijn? Geen boetedoening? Maar God de Vader komt naar ons toe mijn zijn genade. Dus: Richt je meteen op Jezus’ offer!

luister hier naar deze preek. Morgen meer over de preek van vandaag.

Update: ondanks mijn enthousiasme tóch een second thought hierbij: ik denk wél dat het goed is om goed onder ogen te zien wát je zonde is, en dit ook ten opzichte van God te benoemen als zonde. Niet omdat dit een voorwaarde is om vergeving te ontvangen, maar omdat we het nodig hebben én God ons ook oproept om ons te bekeren, ons óm te keren. Dan is het goed om je echt bewust te zijn welke kant je niet meer op wilt lopen en welke kant wel. Maar goed, dit is misschien wat off-topic, het doet niets af aan de genade…

Naar een nieuw getuigenis

Gevallen helden… ze blijven me boeien. Kwam op Goedgelovig twee trailers tegen van documentaires over Larry Norman en Lonnie Frisbee. En in de reacties noemt iemand nog het verhaal van Darrel Mansfield.

Samen onder de genadedouche

Norman, Frisbee, Mansfield… zelf heb ik niet zoveel met deze mannen, beetje voor mijn tijd. Maar Frisbee bijvoorbeeld was één van de inspirators van de Jesus movement (Jesus people/Jesus freaks) waaruit onder andere Vineyard is voortgekomen. En Norman was één van dé pioniers op het gebied van christelijke rock muziek. En daar heb ik allebei weer wél veel mee. En ik kan me er dus wel wat bij voorstellen dat ze in hun tijd echt helden waren.

Ook laatst de film ‘The Apostle’ gekeken. Ook al over een inspirerende geestelijk leider met een duistere zijde. Zeker een aanrader. Maar tegelijk dat dubbele gevoel: enerzijds een man die oprecht zijn best doet om te ‘wandelen met Jezus’, en die mensen ‘tot de Heer leidt’, geneest en inspireert. En anderzijds kan hij zijn handen niet afhouden van drank en vrouwen. Je zou het kunnen afdoen als flauwe stereotypering, maar ik ben bang dat deze verhalen realistischer zijn dan we graag zouden willen.

We willen graag helden, om ons aan op te trekken. Niet alleen in de geschiedenisboekjes, maar nu, dichtbij. We willen zélf ook graag helden zijn waar anderen zich aan kunnen optrekken. Niet zozeer om zelf populair te zijn, maar vooral omdat we zo verlangen naar de oplossing voor alle narigheid om ons heen – en in ons. We willen dat God’s kracht echt in ons leven zichtbaar is, en anderen inspireren. Een ‘getuigenis’: ik ben zo blij, Jezus redde mij. Ik was verslaafd, maar nu niet meer. Ik was ziek, maar ben weer helemaal gezond. En dat heeft God óók voor jou in petto. Dat werk.

Maar uit deze verhalen blijkt steeds weer dat de onderstroom van de ‘zonde’ sterk is, en vroeg of laat zijn verwoestende werk doet. Zeker als we het voor onszelf ontkennen en wegstoppen en alleen maar de mooi opgepoetste buitenkant laten zien. Misschien is het daarom wel eens tijd om een lans breken voor een ander soort getuigenis: ik ben zwak, ziek, doe destructieve dingen, en tóch houdt God van mij! En ook van jou! Dat uitgangspunt helpt mij in elk geval om naast andere mensen te gaan staan, wie dan ook, samen, kwetsbaar, onder Gods genadedouche.

Maar ik geef toe: daar is een boel moed voor nodig…

Lang geleden…

Lang geleden dat ik iets schreef. De belofte om terug te komen op het thema ‘genade’ hangt nog in de lucht. Het is niet dat het thema me niet meer boeit – integendeel. Ik ben er juist héél veel mee bezig. Maar het is zo veel omvattend dat ik vaak niet goed weet waar ik beginnen moet, zodat ik er maar helemaal niet aan begin. Beetje mijn neiging om alles compleet en perfect te willen doen. En dat terwijl ik me nog wel zo had voorgenomen dat dit een lekker kladblok voor ruwe gedachten zou zijn… tja ruwe gedachten zijn vaak best kwetsbaar. Als het dan ineens zo geschreven staat, en ik heb er toch weer andere gedachten bij, dan gebruik ik al snel weer de delete knop… Maar goed, ik ga proberen de lat wat omlaag te gooien, en wat ruwe gedachten over wat me bezig houdt te spuien.