Naar een nieuw getuigenis

Gevallen helden… ze blijven me boeien. Kwam op Goedgelovig twee trailers tegen van documentaires over Larry Norman en Lonnie Frisbee. En in de reacties noemt iemand nog het verhaal van Darrel Mansfield.

Samen onder de genadedouche

Norman, Frisbee, Mansfield… zelf heb ik niet zoveel met deze mannen, beetje voor mijn tijd. Maar Frisbee bijvoorbeeld was één van de inspirators van de Jesus movement (Jesus people/Jesus freaks) waaruit onder andere Vineyard is voortgekomen. En Norman was één van dé pioniers op het gebied van christelijke rock muziek. En daar heb ik allebei weer wél veel mee. En ik kan me er dus wel wat bij voorstellen dat ze in hun tijd echt helden waren.

Ook laatst de film ‘The Apostle’ gekeken. Ook al over een inspirerende geestelijk leider met een duistere zijde. Zeker een aanrader. Maar tegelijk dat dubbele gevoel: enerzijds een man die oprecht zijn best doet om te ‘wandelen met Jezus’, en die mensen ‘tot de Heer leidt’, geneest en inspireert. En anderzijds kan hij zijn handen niet afhouden van drank en vrouwen. Je zou het kunnen afdoen als flauwe stereotypering, maar ik ben bang dat deze verhalen realistischer zijn dan we graag zouden willen.

We willen graag helden, om ons aan op te trekken. Niet alleen in de geschiedenisboekjes, maar nu, dichtbij. We willen zélf ook graag helden zijn waar anderen zich aan kunnen optrekken. Niet zozeer om zelf populair te zijn, maar vooral omdat we zo verlangen naar de oplossing voor alle narigheid om ons heen – en in ons. We willen dat God’s kracht echt in ons leven zichtbaar is, en anderen inspireren. Een ‘getuigenis’: ik ben zo blij, Jezus redde mij. Ik was verslaafd, maar nu niet meer. Ik was ziek, maar ben weer helemaal gezond. En dat heeft God óók voor jou in petto. Dat werk.

Maar uit deze verhalen blijkt steeds weer dat de onderstroom van de ‘zonde’ sterk is, en vroeg of laat zijn verwoestende werk doet. Zeker als we het voor onszelf ontkennen en wegstoppen en alleen maar de mooi opgepoetste buitenkant laten zien. Misschien is het daarom wel eens tijd om een lans breken voor een ander soort getuigenis: ik ben zwak, ziek, doe destructieve dingen, en tóch houdt God van mij! En ook van jou! Dat uitgangspunt helpt mij in elk geval om naast andere mensen te gaan staan, wie dan ook, samen, kwetsbaar, onder Gods genadedouche.

Maar ik geef toe: daar is een boel moed voor nodig…