“De laatste 2 maanden ben ik gegrepen door het begrip genade“. Maak van die 2 een 6, en het zouden mijn woorden kunnen zijn. Maar in dit geval waren het de woorden van Aart, onze voorganger. Hij sprak vandaag – en twee weken geleden óók al – over genade, en ik werd er erg enthousiast over!
De priester richt zijn aandacht niet op de zondaar, maar op het offerlam.
6 maart: Jezus het volmaakte offerlam. Twee dingen vallen op rond offers in het oude testament: 1. alleen een volmaakt offerdier kon een onrechtvaardige rechtvaardigen; en 2. de priester richtte zich voor zijn onderzoek NIET op de zondaar, maar op het offerdier.
Stel je voor: voor elke zonde die je deed moest je een offer brengen. Steeds weer moest je bij wijze van spreken met een lammetje onder je arm de straat door, en iedereen kon zien dat je weer wat op je kerfstok had. Dan kwam je bij de priester, vol berouw. Je schaamde je, en wilde dat tonen, zoals de verloren zoon: ‘Vader ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u…’ Je vroeg je af of je berouw wel diep genoeg was, en of de priester je offer zou aannemen. Moest je misschien eerst met hem het zondaarsgebed bidden? Je kleren scheuren? As op je hoofd? Op je knieen biddend de trap op?
Dan de verrassing: de priester pakt je lammetje, en gaat niet jouw berouw onderzoeken op echtheid, maar kijkt het lammetje heel nauwkeurig na, of het wel volmaakt is. Elke schram, snee, botbreuk of welke afwijking dan ook zou reden zijn om je terug naar huis te sturen. Maar was het lammetje volmaakt, dan nam hij het offer aan. De les: Blijf niet hangen in je schuldgevoel! Ook de verloren zoon krijgt niet eens de kans om te zeggen wat hij wilde zeggen, maar de Vader ontvangt hem met open armen. Hij rent hem zelfs tegemoet! Er is GENADE, wat je ook gedaan hebt: ín JEZUS, het volmaakte offerlam. Dus richt je – als je gezondigd hebt – niet op jezelf, op je eigen schuldgevoel, maar richt je op Jezus. Dank Hem voor zijn genade, en ontvang zijn liefde.
Ons gevoel zegt: moet er dan geen straf zijn? Geen boetedoening? Maar God de Vader komt naar ons toe mijn zijn genade. Dus: Richt je meteen op Jezus’ offer!
luister hier naar deze preek. Morgen meer over de preek van vandaag.
Update: ondanks mijn enthousiasme tóch een second thought hierbij: ik denk wél dat het goed is om goed onder ogen te zien wát je zonde is, en dit ook ten opzichte van God te benoemen als zonde. Niet omdat dit een voorwaarde is om vergeving te ontvangen, maar omdat we het nodig hebben én God ons ook oproept om ons te bekeren, ons óm te keren. Dan is het goed om je echt bewust te zijn welke kant je niet meer op wilt lopen en welke kant wel. Maar goed, dit is misschien wat off-topic, het doet niets af aan de genade…
4 reacties so far ↓
Hes // maandag 23 maart, 2009 bij 12:26 pm |
Er moet ook wel straf en boetedoening zijn! Maar die heeft Jezus dus gedragen! Dus het is niet een ‘zomaar kwijtschelden’, maar iemand anders neem tde straf op zich. Nog steeds rechtvaardig allemaal dus.
maartenhagg // maandag 23 maart, 2009 bij 13:49 pm |
Dat is dus inderdaad een klassieke theologische stelling, waar ik vraagtekens bij plaats. ‘God is liefde, maar ook rechtvaardig, dus er móet gestraft worden.’ Dat plussen en minnen, dat rekenen… dat is helemaal niet de taal van genade! Genade zegt juist: niet rechtvaardig, en tóch gerechtvaardigd. Om te overwegen: Jezus ís God. God straft niet Jezus, maar God zélf draagt de ’straf’. Als God de straf draagt wie geeft Hem dan die straf?…
Hes // maandag 23 maart, 2009 bij 23:50 pm |
ja ik vind het ook een beetje erg theoretisch.
Maar van de andere kant bekeken, wat als jij toevallig diegene bent die geleden heeft onder de zonde van een ander, en God zou zomaar zeggen: oke, ik ben genadig, zijn straf is gewoon vergeven.
Lijkt me moeilijk om los te laten! Als je kunt zeggen “Jezus heeft die schuld al geleden dus hoef ik het die ander niet meer aan te rekenen” is het toch anders dan denk ik…
PS over Jezus = God enzovoorts… tja… is sowieso een lange discussie… maar Jezus bad toch ook tot zijn vader, ookal is hij dus ook zelf God, het zijn toch ook weer andere personen ofzo?
groetjes
maartenhagg // dinsdag 24 maart, 2009 bij 10:41 am |
Ik begrijp je niet helemaal? Ik kan me bv. voorstellen dat je juist genoegdoening wilt als iemand je iets aandoet, dus dat het troost om te weten: ‘ik kan het loslaten, want God gaat die persoon wel straffen’. Deze gedachte kom je wel eens in psalmen tegen. Maar wat er dus gebeurt, is dat God als rechter voor íedereen vrijspraak in petto heeft!
Ik begrijp niet helemaal wat het dan uitmaakt of God zélf (Jezus = God) zegt: ‘ik neem de straf op mij’, of dat God Jezus straft…? In beide gevallen is het punt dat Jezus heeft geleden, zijn leven opgeofferd, en dat de schuld daardoor voor íedereen wordt weggenomen.
En als het gaat om leren vergeven… tja dat kan echt heel pittig zijn. Maar het is wél een opdracht (bv Jezus’ gelijkenis van de twee schuldenaars, Matteüs 18). Én vergeven brengt voor jezelf ook vrijheid. Maar dat is weer een ander onderwerp…