Nog even een paar aanvullende gedachten over de tucht. In mijn vorige bijdrage noemde ik het voorbeeld van homoseksualiteit. En dan met name als het gaat om mensen van buiten, die met zo’n levenstijl de kerk binnenkomen. Omdat het wel een heel specifiek geval is, is het misschien goed om ook wat andere soorten van tucht te noemen.
Echtscheiding: mag dat? Is het zonde? Of is het vooral een gevólg van zonde?
Grofweg zijn er twee soorten van kerkelijke tucht: “Als je je misdraagt in LEER of in LEVEN”, zo werd dat vroeger ongeveer geformuleerd. Het genoemde voorbeeld gaat natuurlijk over dat tweede: als je een zonde doet, en daar in blijft volharden, in je levensstijl. Een hartverscheurend voorbeeld las ik een paar dagen geleden in de reacties op het artikel op habakuk.nu.
Een vrouw, die te maken kreeg met overspel van haar man, die jarenlang heeft geprobeerd om er toch het beste van te maken, maar door gebrek aan berouw ’stortte het huis van haar huwelijk in’, zoals ze het zelf verwoordt. Dikke ellende, heel veel pijn. En wat doet haar voorganger? Hij zet haar onder de tucht, omdat hij vindt dat er áltijd een weg tot verzoening is. ‘Echtscheiding mag niet, nooit, punt uit. Kijk maar naar wat Jezus daarover zegt.’
Deze manier van omgaan met elkaar is wettisch, en zorgt voor nóg meer pijn en ellende. Natuurlijk moeten we Gods Woord als uitgangspunt nemen voor onze levensstijl, maar mag er alsjeblieft ook ruimte zijn voor het feit dat we te maken hebben met de gebrokenheid van de schepping, óók in onze eigen levens?
Een ander verhaal is natuurlijk hoe je in geval van overspel (en volharden daarin) moet omgaan met de man, als hij erin volhardt. Nog een stukje pikanter: als hij overspel pleegt met de vrouw van een ander echtpaar in de gemeente. Onder het motto: ‘dit is pas ware liefde, ons eerste huwelijk was eigenlijk niet goed’. En ze willen graag bij de gemeente blijven. Intussen laten ze wel twee gebroken ex-partners achter.
In dat geval zou het onrechtvaardig zijn (naar de ex-partners toe) om niets te doen. Het lijk me dan sowieso goed om in gesprek gaan en zeggen dat ze in zonde leven, en dat ze dat niet moeten goed praten. Alleen als ze dat erkennen kan er een weg naar verzoening en herstel zijn. Maar als ze daar niet toe bereid zijn, dat lijkt me een lastige…
Binnenkort nog een paar gedachten over tucht in verband met de LEER.
